ข้าน้อยรายงานตัว

เมื่อวานนี้ได้เปิดบล็อกและใส่ข้อความไปแล้ว

มีผู้ที่มีน้ำใจแวะมา 50 คน และยังมีคอมเม้นอีกตั้ง 2 คน(อีกหนึ่งของข้าน้อยเอง) 

ไม่ว่าทุกท่านที่เข้าอาจจะบังเอิญเข้ามา

 หรือคลิกตามลิ้ง หนังขายยา

 หรือจาก Facebook 

ข้าน้อยก็ต้องขอขอบคุณเป็นอย่างสูง

เหตุุผลที่ข้าน้อยเปิดบล็อกเขียนบล็อกเกี่ยวกับภาพยนตร์ 

เนื่องจากด้วยส่วนตัวแล้ว

ข้าน้อยเป็นอีกคนหนึ่งที่ชื่นชอบ การดูภาพยนตร์ 

หรือที่เราเรียกว่าชอบดูหนัง 

แต่ถ้าถามว่าชอบดูหนังประเภทไหน 

มันตอบยากมากเพราะ 

ดูได้ทุกเรื่องทุกแนว ทุกประเภท 

บางคนถามว่ามีประเภทหนังที่ไม่ชอบไหม

 ก็ตอบไม่ได้จริง 

เพราะเรื่องไหนที่คนว่าไม่ชอบ 

พอข้าน้อยดูแล้วก็รู้สึกดีถึงแม้ว่าจะมีที่ติเยอะข้าน้อยก็ชอบ

ส่วนบางคนบอกว่าไม่ชอบดูหนังไทย

ข้าน้อยกลับคิดว่า ข้าน้อยชอบดูหนังไทย

เพราะ

ดูรู้เรื่องที่สุด การที่เราดูแล้วรู้เรื่องโดยไม่ต้องแปลอีกทำให้

ได้อารมณ์ตรงๆไม่ต้องผ่านคนแปล

(สำหรับเรื่องที่สื่ออารมณ์ได้ดีถ้าผ่านการแปลอารมณ์หายไปอย่างน้อย 10%)

อีกเหตุผลหนึ่ง คือ ถ้าเรามีโอกาสได้ผลิตภาพยนตร์สักเรื่อง

แน่นอนว่า

เราต้องเรียกมันว่าหนังไทย

ถ้าวันนี้เราไม่ชอบหนังไทย แล้ววันนั้นเราจะวันที่เราต้องการ

โปรโมทหนังเรา

เราจะบอกให้คนมาดูหนังเราอย่างไร 

ว่าให้มาดูหนังไทย เป็นหนังที่คนไม่ชอบหนังไทยทำ

อย่างไรก็ไม่เต็มปาก!!!

ดังนั้นเรามาช่วยกันดูหนังไทย ที่คนไทย(ตั้งใจ มุ่งมั่น)ทำดีกว่า

แต่ก็ไม่ได้บอกว่าห้ามดูหน้งเทศ

เพียงแต่ช่วยกันมองหนังไทยในแง่ดีดี

แค่นี้ผู้ผลิตหนังไทยก็ภูมิใจแล้ว(พูดอย่างกะเป็นผู้ผลิตหนังเองเลยน่ะ)

และเพราะเหตุนี้เองทำให้ข้าน้อยคิดถึงหนังไทยสมัยแรกๆ

ที่ข้าน้อยประสบเอง(หนังกลางแปลง)

และสมัยที่ข้าน้อยเกิดไม่ทัน(หนังขายยาที่เป็นแบบฉายหนังแล้วหยุดขายยา)

ผู้เฒ่าเล่าว่ามันเสียอารมณ์ที่สุดเลยกำลังมันๆก็ต้องหยุดขายยา

แต่พอมาสมัยนี้ข้าน้อยคิดว่ามันดู classic ดีออก

มันมีกลิ่นอายของความคลัง จึงนำมาตั้งเป็นบล็อก "หนังขายยา"

แต่ถ้าถามว่าแล้วมันเป็น"หนังขายยา"ยังไงในบล็อกข้าน้อย

ก็คงต้องติดตามต่อไป

เพราะข้าน้อยคิดว่าจะนำยาสมุนไพรดีดี(ให้มันเข้ากับบรรยากาศ)มาวางขาย

และหวังว่าทุกท่านคงให้ความสนใจไม่มากก็น้อย

ยินดีที่ติดตาม

ขอบคุณงามๆที่คอมเม้น